ای خدا این درد را درمان مکن

عاشقان­ را بی­سر و سامان مکن

درد عشق تو دوای جان ماست

جز بدردت درد ما درمان مکن

از غم خود جان ما را تازه دار

جز بغم دلهای ما شادان مکن

خان و مان ما غم تو بس بود

خان مانی بهر بی‌سامان مکن

زآب دیده باغ دل سر سبزدار

چشمهٔ این باغ را ویران مکن

بادهٔ عشقت زمستان وامگیر

مست را مخمور و سر گران مکن

از «سقا هم ربهم» جامی بده

تشنه را ممنوع از احسان مکن

شربت وصلت ز بیماران عشق

وامگیر و خسته را بیجان مکن

رشتهٔ جان را بعشق خود ببند

جان ما جز در غمت نالان مکن

مستمر دار آن عنایت­های شب

روز وصل فیض را هجران مکن

منبع: دیوان اشعار ملامحسن فیض کاشانی