درخت را دیده ‏ای که چگونه در پس حلول بهار، شکوفه‏ دار شدن را تجربه می‏ کند؟
قنات را دیده ‏ای که با چه اشتیاقی، لحظه تموّج آب را در دل خویش، به رخ کویر می‏ کشد؟
کعبه نیز همین ‏گونه، مباهات رویش تو را بر جهان فریاد می‏زند. این کعبه نیست که شکافته می‏ شود تا شکفتن تو را لمس کرده باشد؛ این آغوش خداست که برای تحویل دادن تو به آفرینش خویش، گشوده شده است.

                           محبوبه نصرتی زاده (سطح 3) همکار فرهنگی